zaterdag, 13 juli 2019 19:57

Etappe 3 en 4 – en regen.. én asperges

'niet parkeren' 'niet parkeren' Inge Schoonewille

In de vroege ochtend trok de hele karavaan naar Krasna Lipa. Daar was de start en finish van de individuele tijdrit, etappe 3 in de Tour de Feminin. Na de tijdrit verplaatste het peloton zich naar Rumburk voor etappe 4, een etappe over 71 km.

Met een dreigende lucht boven de kerktoren van Krasna Lipa werden de tijdrit- en koersfietsen klaargezet, de tacxen opgesteld en de stoeltjes uitgestald. Voordat de regen weer met bakken uit de lucht kwam kon het parcours door ons allen nog verkend worden. Met dit tijdritparcours, waarbij geen meter vlak en pittige klimmetjes en nét lopende afdalingen over 14.6km, was het noodzakelijk deze nog even te fietsen. Na de verkenning kwam de keuzestress; gaan we de tijdrit op de tijdritfietsen rijden? Of op de koersfiets? Waarmee kan ik het beste afdalen, de bochten door en klimmen? Ook werden de weerapps geraadpleegd en de lucht geanalyseerd, blijft het droog? Zo gebeurde het dat Anne Marijn en Nynke alleen over het natte wegdek hoefde te zoeven maar belandde Wendy en Rixt in de stromende regen. Ondanks het bar en boze weer was de lokale bevolking weer uitgelopen met potten, pannen, lepels en ratels om elke renner omhoog te trommelen. Desalniettemin waren de tijden zeker naar tevredenheid! Met lokale koekjes van de bakker terug naar Varnsdorf voor een lunch. Met veel moeite kregen we de rijst of gebakken aardappels weg. Na een tijdrit en voor een koers moet er gegeten worden, maar de maag is daar eigenlijk niet op gemaakt.

Na een uurtje snoozen op bed, tas in- en uitpakken en natte spullen te drogen leggen vertrokken we in de middag naar Rumbruk. Aldaar was de start voor Etappe 4. Stoeltjes onder het afdakje, wc bezoekjes bij de ijssalon, bekeken worden door de lokale bevolking (waarbij enkelen naar alle waarschijnlijkheid wat te veel bier op hadden en via het raam naar de wielrensters spiekten), handtekening zetten, rugnummers die afgekeurd werden door de UCI-jury en de benen nog even lostrappen. Ai, dan voel je de tijdrit nog wel in de benen! Om 16uur was de start, in een zonovergoten centrum met op de achtergrond de lokale rockband. De koers startte meteen met klimmen, zo fijn voor de beentjes. Na ongeveer 18 kilometer volgde een wolkbreuk als nooit te voren. De regen kletterde naar beneden, binnen no-time stonden de straten blank, reed je door plassen tot aan je crank en zag je geen putdeksel of spoorwegovergang meer. Dit zorgde voor vele groepjes en maakte dat Nynke en Anne Marijn de definitieve aansluiting met het peloton niet konden maken. Rixt en Wendy bleven sterk in de tweede groep meerijden. Ook nu weer was de lokale bevolking massaal naar het parcours toegestroomd, nu aangevuld met een nonnenkoor (die rennend van onder de bomen naar de rand van de weg kwamen wanneer er weer een nieuw groepje wielrenner langskwam), een verpleegafdeling en nog meer keukens die leeggeroofd waren van de potten, deksels, lepels en pannen. Op een ongelukkige valpartij van Wendy na, zonder al te veel schade, kwamen we allen heelhuids over de finish. Na dit waterballet was het koers naar de pizzeria voor een gezamenlijke maaltijd om daarmee onder andere ons verzorgingsteam te bedanken. Over de pizza van Nynke zal nog lang nagepraat worden; ‘deze asperges zijn echt goed, dat weet ik want als ik ze tegen mijn gehemelte aan druk, dan smelten ze!’ Morgen nog één keer afzien, etappe 5 over 90.5 kilometer.