vrijdag, 19 oktober 2018 07:58

Wat bracht 2018?

Podiumvreugde! Podiumvreugde!

Nu het wielerseizoen van 2018 officieel voorbij is, begint de off-season periode. In deze periode zitten wielrenners iets minder uren op het zadel en is er dus tijd om terug te kijken naar het afgelopen seizoen. Wat heeft 2018 NWVG-uplus gebracht? Nou, met trots kunnen we zeggen dat we de kleuren van onze hoofdsponsor uplus goed hebben verdedigd met in totaal 27 podiumplekken! Variërend van podiumplekken achter de derny, op de baan, in streetraces, voor strijdlust, leiderstruien in blauw, groen en roze, tijdens criteriums en in klassiekers en op de tijdritfiets. Daarnaast leveren we na dit seizoen twee rensters af aan een professioneel wielerteam. Allemaal prestaties die als team geleverd zijn, dus dank aan de inzet van al onze rensters, begeleiding (ploegleider, mechaniekers, verzorgers) en uiteraard sponsoren!

Waar begon 2018? Traditioneel werd het seizoen voor onze dames geopend in Drenthe; met kasseien en de VAM-berg. Met start en finish in het Drentse Dwingeloo werd de topcompetitie 2018 geopend gevolgd door het Womens World Tour debuut van Loes tijdens de Ronde van Drenthe. Terugkijkend zijn dit elk jaar de zwaarste koersen van het jaar; meteen tegen de wereldtop die bruingekleurd terug zijn gekeerd van de vele trainingskampen in de Spaanse zon. Van Drenthe was het koers naar Duitsland waar we met een mooie groep rensters aan de start stonden van Rund um Ascheffel; een omloop over glooiende wegen. Een ideale voorbereiding voor de Volta Limburg Classic die volgde in het Paasweekend. Een bikkelharde klimkoers over onder andere de Moerslag en de Bemelerberg. De eerste graadmeting voor de klimmersbenen van het seizoen. Dat wielrennen ook samengaat met vele kilometers snap je wel wanneer je van Limburg naar Oploo of Ureterp moet afreizen om te glibberen en glijden over de steentjes in de stromende regen. Aan strijdlust geen gebrek ondanks het weer, Femke drukte daar net als vierde haar wiel over de finish.

Dan is het april. En april is voor het dameswielrennen een maand in het teken van de Healthy Ageing Tour. Een prachtige meerdaagse in het Noorden van het land. Als clubteam strijden tegen de wereldtop. Leven als een prof, leven voor het wielrennen; slapen, eten, koers, masseren, eten en slapen. Beginnend in Heerenveen met een individuele tijdrit wachtte daarna het Groningse open land vol met wind, waaiers, kou en regen. Dat kostte helaas Nynke en Anne Marijn de kop. Daarentegen ontdekte Loes de waaierkoningin in haarzelf en zij drukte zichzelf in de eerste waaier. Samen met Femke kon ze de UCI rensters volgen en dit leverde haar de blauwe trui op, de trui voor de beste clubrenster. De derde dag was het samenwerken tijdens de ploegentijdrit en vechten voor je plekje rondom het Oldambtmeer. Dit doorstonden Femke, Loes, Wendy en Paulien met verve. Loes mocht na afloop opnieuw de blauwe trui aantrekken. Etappe 4 was de koninginnenrit over 143km richting de Waddenzee. Door mentale weerbaarheid bleef de blauwe trui stevig om de schouders van Loes, met de sterk rijdende Femke op plek 2 in het klassement. Nu op naar de slotetappe, een droometappe, een criterium door de binnenstad van Groningen. Dit werd uiteindelijk een etappe met twee emoties; Loes verloor de blauwe trui door een ongelukkige valpartij maar Femke bleef alert rijden en mocht na afloop de trui om haar schouders dragen.

Van het Noorden van het land verhuisde het wielerpeloton naar het verre Zeeland voor een dubbel weekend koers; de tijdrit van Borsele en de omloop van Borsele.  De tweede koers meetellend voor de Topcompetitie eindigde voor Paulien in een keurige 21e plek. Van Borsele was het vervolgens koers naar Enkhuizen voor de traditionele Oranjeronde van Enkhuizen. Aldaar begon de podiumstroom voor Femke, zij wint daar de sprint van de kopgroep en mocht zo plaatsnemen op het hoogste treetje. Paulien volgde enkele dagen dit goede voorbeeld en klom naar plek 2 tijdens de omloop van de Bronnegerbult. Van het pelotonwerk nu naar de tijdritfiets in het district Noord/Zuid Holland waar Femke namens ons team de eer hooghield. Het was na de finish even wachten op de uitslag (lees enkele uren), maar ze werd beloond met de grootste eer, nummer 1.

Dan volgt in mei in het land van Marianne Vos de Dorpenomloop Aalburg, de volgende koers voor de Topcompetitie. Helaas werd deze ontsierd door meerdere nare valpartijen waar Femke en Loes bij betrokken waren. Paulien toonde haar sprintersbenen nogmaals en reed zo naar een knappe top 20-klassering. Traditioneel is mei ook de maand van de Districtskampioenschappen; door de nieuwe opzet was ons team in alle windstreken van het land vertegenwoordigd. In District Oost reed daarbij Loes naar een derde plek en liet Ingrid in haar rentree haar vechtlust weer zien. In District Noord was er helaas snel een kopgroep gevlogen maar werd door ons alert gereden in de pelotonsprint. Van het DK gingen we naar het land van onze hoofdsponsor, Appelscha, waar gelukkig de Ronde van Zuid-Oost Friesland weer terug was op de kalender. Dampend en kokend met het kwik op 30 graden stond een heel damespeloton te popelen te starten. Deze onrust in het peloton was helaas ook de aanstichter van breuken in het peloton, breuken in het frame en een breuk in de arm van Ingrid. Met de benen zat het verder gelukkig goed; want nieuw dit jaar op onze kalender was de Lotto Thüringen Ladies Tour.

Zo zette we een dag na Appelscha koers naar Duitsland. Nadat we de P&R van Hoogkerk hadden bezaaid met tassen, wielen, kussens, taxcen en fietsen was het via alle baustelle en stau’s op weg naar Bad Kösritz. Dit zou de komende week onze uitvalsbasis zijn voor de Thüringen Ladies Tour, een grote en prachtige meerdaagse van hoog niveau. Na een selfie met de Köstritzer Schwarzbierbrauerei werd het tijd voor de serieuze koersvoorbereiding. Etappe 1 was een avondetappe vanuit Schleusingen met al de nodige hoogtemeters. Dat deze etappe pittig was konden we niet alleen voelen aan onze benen maar onze Garmin sprak ons na afloop ook bemoedigend toe, ‘hersteltijd 58uur’. Ja, dat gingen we dus bij lange na niet redden. Etappe 2 werd omlijst door tropische temperaturen en regenbuien en een neutralisatie waar je benen van al van verzuurden. Door goed samenwerken vormden wij onze eigen bus en haalden we netjes de tijdslimiet en hadden we weer 1800 hoogtemeters in onze zakjes. Naast opnieuw ontploffingsgevaar tijdens de neutralisatie van Etappe 3 genoot Femke van een prachtige afdaling en ondanks dat de achterdeur open stond op de steile gedeelten van de klim bleven we goed draaien en samenwerken. Zo hadden we weer 130km en een etappe binnen. Legendarisch was Etappe 4; de steile wand van Meerane met uitzinnig publiek, stromende regen en hagel, een oneindige lijkende solo van 50km voor Anne Marijn door het Duitse landschap, een vechtende Nynke en na afloop blijdschap en trots over de prestaties. Met nog 5 kleine eendjes was daar Etappe 5 over de Hankaberg. Ja, dat was me een rotding, en dan moest deze ook nog 4 keer bedongen worden. Maar wat was het gaaf met al het publiek, iedereen in het dorp en de omgeving was ineens wielerfan. Daar wil je wel voor afzien. Zo kwamen we bij Etappe 6,  de langste etappe over 142 km. Startend over een grindpad steil omhoog door Schloss Friedenstein was het wederom weer genieten, ondanks het keiharde afzien, reeds beginnend in de neutralisatie. De daaropvolgende klimmen waren overleven en doorgaan totdat je hart echt niet meer sneller kan kloppen. Voor Wendy was het net een hartslag te hoog en zo sloten Femke, Paulien, Anne Marijn en Loes de dag daarop de Thüringen Ladies Tour af met een individuele tijdrit. Over een parcours, uiteraard, voor geen meter vlak. Iets met papbenen? Ja, zo was het rijden van die tijdrit. Maar wat gaf het, we hadden als clubteam een prachtige prestatie neergezet en een grote hutkoffer met ervaring meegenomen uit Duitsland.

Dan zijn we nu begin juni, het begin van de Clubcompetitie voor dames. De Parel van de Veluwe met start en finish in Harderwijk was hierbij meteen een succesvolle koers met Femke op plek 3 in een sterke massasprint en Ireen werd na afloop gehuldigd als strijdlustigste renster. Deze 3e plek leverde Femke de groene trui op, als beste jongere in het klassement. Na de Parel was het koers 2 voor de clubcompetitie tijdens de Ronde van de Kerspelen. Over een onnavolgbaar parcours over viaducten, klinkers, smalle weggetjes, grind op de weg, bochtjes, klinkers, nog meer smalle weggetjes, wind en nog meer klinkers was het Femke die naar een knappe 4e plek sprintte en zo de roze trui om haar schouders gehangen kreeg. De week daaropvolgend was het Wielerweekend van Roden met een ploegentijdrit, een criterium, de klassieker Rondom het Ronostrand en topverzorging door onze sponsor Bathoorn. Opnieuw hierbij succes voor ons team met Femke op plek 3 tijdens het criterium en plek 2 tijdens de klassieker.

Eind juni was het dan NK-tijd. Allereerst het NK-tijdrijden; individueel beuken tegen de klok. Zo aero mogelijk stil zitten en jezelf 26km helemaal de verzuring in trappen, volledig tot het gaatje gaan. En dat allemaal voor de rood-wit-blauwe trui. En wat was Loes er dichtbij, zij werd op waarde geklopt en mocht naar plek 2 op het podium. In het weekend volgde het NK wegwielremmen; met namens ons team 10 rensters aan de start. Een listig parcours was uitgezet. Na een lange rechte aanloop arriveerde het peloton op een soort criteriumrondje met veel vluchtheuvels, middelgeleiders, rotonden en kasseien. Het niveau was hoog en het geluk niet aan onze zijde waarbij Ireen zeer ongelukkig op het asfalt belandde. Voor Iris was het haar debuut tussen de elite vrouwen en voor Nynke, Wendy, Manon en Anne Marijn was het tempo net te hoog. Paulien, Loes en Femke streden lang mee voor de 3e plek elite zonder contract waarbij Paulien uiteindelijk knap 5e werd.

Naast als het geweld op de weg is Nienke dit jaar actief geweest op de MTB tijdens verschillende streetraces. En dat deed ze zeker niet onverdienstelijk, maar liefst 4maar stond zij op podium waarbij zij in Franeker naar de overwinning reed en ook in Norg, Ruinerwold en Ruinen was zij op het podium te vinden. Een zeer zware discipline waarbij niet alleen kracht en explosiviteit de sleutel tot succes zijn maar ook handigheid en lef. Gelukkig is daar in de zomer ook altijd de Tour de France; de wielrenner heeft dan een goed excuus om even uit te rusten en niet te gaan trainen, je moet namelijk Dumoulin aanmoedigen! Daarna is het traditiegetrouw criterium tijd.  Na een nette podiumplek van Irene in Eelde was het tijd voor dubbelkoers in Usquert. Na de aloude Rondom de Bult van Usquert waar Paulien naar een derde plek sprintte was het nadien tijd voor een heuse Derny koers. Hierbij was Ingrid de slimste van het stel en met een ferme eindsprint mocht zij nadien op het hoogste treetje stralen met kleine Liv in haar armen. Na Usquert was het de strijd om de Gouden Fiets in Surhuisterveen. Een sterk peloton streed daar om de euro’s, maar de enige wolkbreuk van die dag had besloten zich te settelen boven het parcours; glij- en valpartijen en een geneutraliseerde koers was het gevolg. Eveneens sterk bezet was de Acht van Chaam waar Paulien de strijd aanging met Marianne Vos, een ietwat oneerlijke strijd maar een tevreden Paulien na afloop. Van Chaam zette het peloton koers richting de Hondsrugtunnel opgenomen in het parcours van de Gouden Pijl van Emmen. Elk jaar een koers met garantie voor strijdlust. Zo ook dit jaar zat Paulien mee in de ontsnapping en vluchtte Anne Marijn ook weg uit het peloton. Luid aangemoedigd door het in groten getale toegestroomde publiek is het altijd een prachtige koers. Hopelijk volgend jaar niet ten koste gaande van de Bosbergronde van Appelscha.

Tussen al het weggeweld heeft ook Loes een uitstapje gemaakt, zij ging naar de baan. En dat was ook niet onverdienstelijk! Nadat ze in de winter een podiumplek behaalde tijdens het NK-baan mocht ze nu van start tijdens het Europees kampioenschap onder de 23. Over een afstand van 3 kilometer, tijdens de individuele achtervolging, mocht zij zich meten met de Europese top. Met een kleine 1,6 seconden verwijderd van de strijd om brons was ze na afloop toch trots op haar 9e plek in haar internationale baandebuut. Over debuten gesproken, dit jaar maakte de Veenendaal Veenendal Classic zijn debuut op de dames wielerkalender. Een prachtige toevoeging aan onze kalender met een zeer sterk deelnemersveld. Daarin reden Wendy, Paulien, Nynke, Ingrid en Nienke een sterke koers met opnieuw een top 20 plek voor Paulien in een internationaal deelnemersveld. Deze goede benen heeft Paulien vervolgens meegenomen naar het Oosten van het land waar zij, net als vorig jaar, zegevierde in Borne.

Inmiddels zitten we eind augustus, en staan we aan het begin van de zwaarste rittenkoers van het jaar; de Boels Ladies Tour! Onder de nationale vlag mochten dit jaar drie van onze rensters (Loes, Paulien en Wendy), samen met 3 rensters van van Arckel deelnemen aan deze World Tour meerdaagse. Met een korte en krachtige individuele tijdrit ging de Boels Ladies Tour dit jaar in Arnhem van start. Onder journalistieke aandacht van onder andere de NRC, wat resulteerde in een twee pagina grootte reportage van Wendy, ging dit jaar de Boels Ladies Tour in Arnhem van start. Een proloog over 3.3 km was uitgezet over een technisch parcours, dit opende het koersgeweld. Etappe 2 was meteen een grote veldslag, de veldslag om Nijmegen. De etappe die vooraf het meest werd gevreesd leverde inderdaad meteen strijd op. Over een loodzwaar heuvelachtig parcours werd vanaf kilometer één snoeihard gekoerst waardoor de achterdeur meteen openvloog en vele rensters sneuvelden. ‘Deze etappe was misschien nog wel zwaarder dan de Amstel Gold Race’, aldus de etappe winnares Annemiek van Vleuten. Dat zegt genoeg. Met Loes namens ons team nog in koers ging de tour verder, want de tour wacht op niemand. Etappe 3, een rit vanuit Gennep was een dag waarin iedereen in het peloton moest bijkomen van het slagveld van gisteren. Hoewel het tempo de hele koers hoog lag, bleven onze rensters netjes in het peloton en was daar Etappe 4. Deze etappe was een vlakke rit met een lange aanloop naar een snoeiharde finale waarbij de teller geregeld de 50km/u aantikte. Het peloton werd dan ook op een lint getrokken en het was vechten voor je plekje. De finish werd sterk gehaald en met Loes nog in de gelederen waren daar de Limburgse heuvels in Etappe 5. Dat was afzien, 156km koers over 21 Limburgse klimmetjes, ga daar maar aanstaan. Het was een bikkelharde strijd, niet alleen berg op maar ook in de afdalingen, met zijn valpartijen, bochten en toch weer klimmen. Maar Loes bereikte net als Danique (van Arckel) de eindstreep en mochten tijdens Etappe 6 nog één keer helemaal los gaan tijdens de afsluitende individuele tijdrit over 18 km. Loes vond voor de start toch nog enkele intacte spiervezels en reed zo een nette tijdrit met 41km/u gemiddeld.

Ondertussen in Goor, in het Oosten van het land, fietsten Paulien en Wendy de frustratie van de Boels Ladies Tour eruit. Een koppeltijdrit ontsnapping van Wendy met Annet Pit leverde Wendy een nette tweede plaats op tijdens dit criterium meetellend voor de Viro Criterium Cup. Daarachter sprintte Paulien naar plek 3, samen met de bloemen op de foto. Van individueel afzien was het nu tijd voor afzien met de ploegen. Een last-minute ingelaste ploegentijdrit meetellend voor de clubcompetitie stond nu op het programma; een 42km lange ploegentijdrit rondom Flevo on ice. Met zes rensters zetten we hier een nette tijd neer resulterend in een 5e plek in de daguitslag. Van het vlakke landschap van de polder verhuisde de wielerkaravaan zich wederom naar Limburg voor de Klimomloop van Ulestraten. Een loodzware klimomloop over 14 ronden met per ronden 2 ferme beklimmingen. Gegarandeerd dat daar de achterdeur open staat. Nadat we in deze koers de, vroeg ontstane, kopgroep hadden gemist hebben we daarna als team meerdere aanvalspogingen ondernomen. Maar wegkomen in deze zware koers was onmogelijk. De strijd in de heuvels was dit jaar vroeg beslist maar in het overgebleven kleine pelotonnetje hielden Wendy, Anne Marijn en Paulien sterk stand. Een gezellig weekend in de heuvels werd hiermee naar tevredenheid afgesloten.

Dan was daar Delfzijl, dat was wind, regen, kou. Dat was hulde aan de vrijwilligers die in dit weer de koers goed begeleidde. Het was de afsluiting van de clubcompetitie met op zaterdag een omloop en op zondag een ploegentijdrit en een criterium. En wind en wielrennen, helemaal in open vlakte, betekent strijd, waaiers en afzien vanaf de start. En dat was het. Door al het windgeweld ontstond er een kopgroep waarbij dichtrijden onbegonnen werk bleek. Daarom in de laatste 6km nog een ontsnapping van Anne Marijn die stand hield. De dag erna begon met een ploegentijdrit over 14km welke 19 minuten later weer klaar was. In de middag was het modderhappen, waterplassen rijden en windsnuiven tijdens het criterium van Delfzijl. De regie was strak, niemand kwam weg en een massasprint volgde. Zo sloten we als team de clubcompetitie af op een 6e plek.

Nog twee keer met een team alles geven en dan is het einde (weg)seizoen 2018. Allereerst het NCK, de traditionele afsluiting van het seizoen, een ploegentijdrit over 32km rondom Dronten. Met een formatie van vier rensters, Loes, Paulien, Anne Marijn en Manon zijn we klaar om nog één keer heel hard te fietsen. Onder de luifel van de Kuil vrachtwagen konden we ons goed voorbereiden en we rollen het startpodium af. We stoempen, we draaien, we sturen, we zien af. We behalen een 6e plek! Een prachtige afsluiting van het officiële wegseizoen 2018! Een week later zijn er dan nog drie gekken die zich nog éénmaal opladen voor nog een keer helemaal stuk gaan op de tijdritfiets. Tijdens de Red Bull Kop over Kop tijdrit over in totaal 100km rijdt Ingrid in een gelegenheidsformatie een knappe rit en vormen Paulien en Anne Marijn met drie heren een sterk team. Zij stoempen naar een 13e plek overal en worden daarmee het 1e mixteam in de uitslag.

En dan nu, rust! Na ja, rust is relatief. We gaan het veld in, op de crosser of op de MTB, we trekken de hardloopschoenen aan of binden de schaatsen onder. We gaan het krachthonk in of gooien een balletje op de bowlingbaan. Het mag en kan allemaal, het is off-season. Volgend jaar staan we weer sterk aan de start.

We willen via de weg al onze rensters bedanken voor de inzet en het plezier tijdens afgelopen seizoen. Ook een speciale dank aan onze vereniging en in het bijzonder aan Elske onze ploegleidster en Wieger onze mechanieker. Daarin wil ik ook onze verzorgers Tessa, Josine, Herman, Eline, Matthijs en mama’s van rensters meenemen. Dank voor jullie goede zorgen. En uiteraard wordt dit alles, al dit plezier en deze sportiviteit mogelijk gemaakt door onze sponsoren. Dank voor jullie ondersteuning.

En blijf ons volgen! Binnenkort komen we met sponsornieuws, wielertransfers en de wedstrijdverslagen uit het veld blijven ook komen!